ფრენის დროს ფილმების ყურების შესაძლებლობა ოდესღაც ნამდვილ სასწაულად ჩანდა. თუმცა, 1980-იანი წლების ტექნოლოგიურმა გარღვევამ შეცვალა არა მხოლოდ გასართობი ინდუსტრია, არამედ ავიამგზავრობისადმი მიდგომაც. საერთო ეკრანები პერსონალურმა მოწყობილობებმა შეცვალა, მათთან ერთად კი — არჩევანის თავისუფლებაც გაჩნდა.
1988 წელს Northwest Airlines-მა პირველმა დანერგა ინდივიდუალური გასართობი სისტემა ბორტზე. Boeing 747-ის 119 სავარძლის საზურგეში დამონტაჟდა თხევადკრისტალური ეკრანები დაახლოებით სამი დიუმის დიაგონალით — დაახლოებით ოთხჯერ პატარა, ვიდრე თანამედროვე სმარტფონის ეკრანი. მგზავრებს შეეძლოთ აერჩიათ ექვსი არხიდან ერთ-ერთი პერსონალური ვიდეო ფლეერის დახმარებით.
მოკრძალებული შესაძლებლობების მიუხედავად, სიახლემ მგზავრებში აღფრთოვანება გამოიწვია. სისტემის დეველოპერმა, კომპანია Airvision-მა, თანდათანობით დაიწყო ტრადიციული ჭერის ტელევიზორების შეცვლა პერსონალური ეკრანებით ფართო ტანის თვითმფრინავებში.
იმავე წელს British Airways-მა Boeing 747-ის ეკონომ კლასისთვის 126 ოთხდიუმიანი დისპლეით აღჭურვა. მალე პირველ კლასში გამოჩნდა ვიდეო ფლეერები სპეციალურ სამაგრებზე, მგზავრებს კი სთავაზობდნენ 50 ფილმიდან ერთ-ერთის არჩევას კასეტებზე.
ბაზარზე ორი ძირითადი სისტემა გამოიყენებოდა. პირველი, FieldTech-ისგან, მოიცავდა Toshiba-ს დისპლეებს და Kodak-ის Video8 ფორმატის ვიდეომაგნიტოფონებს. მეორე, Avicom-ის მიერ შემუშავებული, იყენებდა NEC-ის ეკრანებს და Sanyo-ს ვიდეომაგნიტოფონებს.
პარალელურად Virgin Atlantic-მა და Japan Airlines-მა პირველი და ბიზნეს კლასის მგზავრებს Sony Video Walkman GV-8 და Sony Video Walkman GV-9 პორტატული ვიდეო ფლეერები დაურიგეს. ეს მოწყობილობები საშუალებას აძლევდა ფილმების ყურებას საკუთარ კასეტებზე ან მათ შეძენას პირდაპირ აეროპორტში.
ამ გადაწყვეტილებას სადავო მხარეებიც ჰქონდა. მგზავრებს შეეძლოთ ნებისმიერი კონტენტის მოტანა, რაც კითხვებს აჩენდა მისი შესაბამისობის შესახებ გარშემომყოფთათვის. თუმცა, ეკონომ კლასში უმეტესობა კვლავ ერთ ფილმს უყურებდა ყველასთვის.
ნამდვილი გარღვევა მოხდა 1998 წელს, როდესაც Panasonic-მა წარმოადგინა სისტემა, რომელიც საშუალებას აძლევდა ფილმის ნებისმიერ დროს გაშვებას, მის დაპაუზებას და გადახვევას. ეს გახდა ვიდეო მოთხოვნით ეპოქის დასაწყისი. სრულად ციფრული ბორტზე გასართობი სისტემები 2003 წელს გახდა Panasonic eFX სისტემის გამოსვლით.
სწორედ ასეთი ფორმატი — პერსონალური ეკრანი კონტენტის დამოუკიდებლად არჩევის შესაძლებლობით — გახდა ჩვეული მგზავრებისთვის მთელ მსოფლიოში. თუმცა, დროთა განმავლობაში ჩაშენებულმა სისტემებმა დაიწყეს ადგილის დათმობა სმარტფონებისთვის, პლანშეტებისთვის და ლეპტოპებისთვის.
ძვირადღირებული ეკრანების დამონტაჟების ნაცვლად, ავიაკომპანიები სულ უფრო ხშირად აწყობენ ლოკალურ უკაბელო ქსელებს, რომელთა მეშვეობითაც მგზავრები იღებენ წვდომას ფილმებსა და მუსიკაზე საკუთარ მოწყობილობებზე. ერთ-ერთმა პირველმა ეს მოდელი 2011 წელს Condor-მა დანერგა, შემდეგ კი მას მსოფლიოს უმსხვილესი გადამზიდავები შეუერთდნენ.
ასეთი მიდგომა ამცირებს ხარჯებს, ამარტივებს მომსახურებას და ზრდის კომფორტს მგზავრებისთვის.
რუსულ ბაზარზე ანალოგიურ გადაწყვეტილებას გვთავაზობს პროგრამულ-აპარატული კომპლექსი «ეტბოქსი», რომელიც უზრუნველყოფს წვდომას ფილმების, მუსიკის, თამაშების და ელექტრონული ჟურნალების ბიბლიოთეკაზე.